Acida.mente

miércoles, 13 de noviembre de 2013

Color naranja

es un indicador de felicidad, de esperanza, siempre pensando y sabiendo que la esperanza es uno de los más grandes males de este mundo maldito. Es una manera de estar ante lo dificultoso, empezando a destruir esa frontera sólo con ese estar ahí. "Volar" es sin embargo, lo más necesario y lo más temible, ya que no hay seguridad que existen esas membranas, ni sombra hay de ellas. Dicen que el roce empieza a acumular vestigios, detritos que arman algo así como una cúpula, lo que permite iniciar la partida, iniciar el final y atravesar lo nuevo con la experiencia de lo pasado y la sensación de lo venidero. Es un después que se está viviendo que se está sintiendo y que es tan lejano como el destino al que nos tenemos que enfrentar. A ese que tenemos que dar cara, pero cuando no hay Rostro al otro lado, nos perdemos, nos volvemos locos y no hay nada más hermoso que esa locura, que ese malestar que se infiltra en la carne y la hace sobresaltar.

Como esos sonidos que no han sido corrompidos por el lenguaje aún...

jueves, 31 de octubre de 2013

nenas

chikilillas

Sobre nombres

Perra, mala, extrema, radical, subversiva, insurgente, explosiva, paródica, sucia, puta, política, precaria, combativa, incómoda, despeinada, de rímel corrido, bastarda, okupa, desfasada, perdida, robada, excesiva, exaltada. Borde, canalla, borracha, viciosa, vulgar…”

domingo, 13 de octubre de 2013

la visión dionísiaca del mundo. Nietzsche.

"Con este arma luchó la voluntad helénica contra el talento para el sufrimiento y para la sabiduría del sufrimiento, que es un talento correlativo del artístico. De esta lucha, y como memorial de su victoria, nació la tragedia.

La embriaguez del sufrimiento y el bello sueño tienen sus distintos mundos de dioses: la primera, con la omnipotencia de su ser, penetra en los pensamientos más íntimos de la naturaleza, conoce el terrible instinto de existir y a la vez la incesante muerte de todo lo que comienza a existir; los dioses que ella crea son buenos y malvados, se asemejan al azar, horrorizan por su irregularidad, que emerge de súbito, carecen de compasión y no, encuentran placer en lo bello. Son afines a la verdad, y se aproximan al concepto; raras veces, y con dificultad, se condensan en figuras. El mirar a esos dioses convierte en piedra al que lo hace: ¿cómo vivir con ellos? Pero tampoco se debe hacerlo: ésta es su doctrina."

domingo, 6 de octubre de 2013

La viva, el vivo. La maldita sobreviviente.

No hay pues mujer, si es que he leído bien. Excepto la madre por supuesto. Mas esto forma parte del sistema. La madre es la figura sin figura de una figurante. Da lugar a todas las figuras al perderse en el fondo de la escena como un personaje anónimo. Todo le es debido, en primer lugar la vida, todo se relaciona con ella y se destina a ella. Sobrevive bajo la condición de permanecer en los cimientos.

sábado, 5 de octubre de 2013

en su tamaño original... serámucho?
nada de eso.-
es enorme , es gigante, es inmenso, es finito, es lejano, es colorido, es gracioso, es alegre, es feliz. Es torpe, es denso, es envolvente, es travieso, es diverso, es absoluto, es indefinible, es seguro, es intranquilo, es amable, es necesario, es amigo, es querido, es soñante, es incesante, es bonito, es confortable, es compartible, es amor, es la mejor risa del mundo.

La Invisible Penetración. O Violación al Des-Nudo Femenino.

La envoltura barroca desenvuelta bailarina vagina apretable distignuida cuando entiende lo que no quiere. La deseable ydeseante de respirar poder la lengua sin patas, la flor que temía a la expulsión, al tironaje y que ahora añora ver sus raíces al aire... Abraza y no encuentra más que desolador movimiento parecido, moviemiento tan humano y único, predescible y entendido en lo que quiere... Dulce agrias paredes de manos detrás de un plástico envolvente de vida, caras tristes, humedad a punto de evaporarse. Nosotras hacemos el placer y que el placer lo sea. Sin más que atender a esa humillante demostración de amor, para no quedarnos sin más ni nada.
Derogación de orgasmo, de grito que sabe y no sabe nada de miradas que tocan y manos que miran; de sonidos sin ondas de partículas que enferman y sanan y enferman y sanan de saber que son las seis trece y no saber del tiempo, de risas y llantos de risas, de la secreción de saliva humeante de la alegría más placentera que no tiene reemplazo. Perdernos estos Mujeres es lo que se asume es la parte dificil en negro de letras pequeñas al final de la hoja que más duele...la llave de las rejas que abre un camino nuevo y cierra el viejo lleno de mentira, de cegueras, de falso orgasmo y amores entendidos.

intro a Sublevación política e ética marica

Certo vicio literario, filosófico e tamén político da tradición dicía que un escritor, pensador, etc. debía pórse a analizar aquilo co que se atopaba. Esta análise debía ser, como é obvio, obxectiva e imparcial, dende unha posición fóra do terreo de xogo. Hoxe felizmente esta postura xa está superada, xa Nietzsche nos contou de onde saía a idea do eu, xa Foucault nos ensinou o oculto pero patente que estaba a posición de poder de cada cal, e xa fomos capaces de pensar que iso da verdade, a obxectividade, a análise desinteresada, etc. eran e foron sempre recursos contrarrevolucionarios, conservadores e ideoloxicamente cargados que se facían dende posicións vantaxosas que buscaban a súa conservación ou xustificación.
Dito isto, que hoxe en día, como digo, é evidente, resulta con todo difícil acceder a un discurso exento de pretensións obxectivas, análises de laboratorio, ou procuras de orixes, comezos e explicacións sustentadoras da realidade, explicacións da nosa orixe, do noso ser, ontoloxías do noso ser-suxeito, do noso pensar o mundo. O que nos di Paco Vidarte na súa Ética marica. Proclamas libertarias para una militancia é que existe unha comunidade á que pertencen millóns de persoas que é a comunidade (no seu caso, marica), e que é a condición previa que hai que asumir para poder actuar, para poder ser subxectividade marica. Existe unha subxectividade marica e como toda subxectividade non existe nin é porque si, senón que só é en tanto que fai, mentres constrúe algo, mentres actúa. E fóra do seu ser marica, trans, bollera, etc. non hai nada pois é esta comunidade a que o configura, a que o suxeita. A posición de Paco Vidarte dende o comezo é absoluta, absolutamente subxectiva, individual, persoal e singular, diferencial. E é así porque unha marica non ten orixe nin debe buscala, non é antes de facer algo, ou si pero non importa; non é máis que unha posición ideolóxica conservadora a que nos di que existe a orixe, que é unha e que é identitaria. Tampouco é novo ler nas páxinas de Ética marica que os LGTBQ sempre xogaron nas marxes, fóra de posibilidades, e que son disxuntos e diferenciais, como algo outro, distinto ao hetero, tan distinto que non se lle pode xulgar cos mesmos argumentos nin rexelos polas mesmas leis. Asúmese xa que o hetero non pode entender ao marica. A crítica interna vén do marica que tenta ser hetero... un hetero marica, adaptado ás leis hetero dos gobernos hetero. O que busca unha igualdade, igualdade identitaria, perfecta, redonda, sen diferenzas, falsa, porque é unha identidade escindida de antemán. Xa que o hetero dende a súa posición de poder quere comprender ao marica e quere comprendelo custe o que custe, a pesar de todo, sen diferenzas. Se onde se chegou hoxe en día foi a todo o que se puido facer dende a negociación marica-hetero, é que necesitamos algo novo, unha invención dada, dende o primeiro momento que asumimos que é o marica, o trans, a bollera, etc. aquilo imposíbel, aquilo singular e diferencial sen orixe que só cristaliza como suxeito en acción. E se é así de nada vale unha negociación política de mínimos, senón unha produción continua de subxectividade queer.E se non serviu o posíbel e debemos buscar o imposíbel, o marica non debe buscar unha ética pensada, feita co cerebro, senón como di Vidarte, unha analética feita co cu. E se a sociedade tratou aos LGTBQ como cans, haberá que facer unha política de cans, unha política cadela, sen complexos. O obxectivo de Vidarte, como diciamos, é subverter a tendencia autocompracente do colectivo LGTBQ español, máis centrado agora na pelexa europea que nos problemas reais do día a día. E para iso fai unha deconstrución da acción marica, deconstrución afirmativa, como todas, cargada de xenreira, como moitas, e innovadora como poucas.Porque, finalmente, o novo do texto é que sabe que non hai novidades que saen da nada, sabe que a novidade só sae de repetir, repetir e repetir, e nun deses momentos salta a invención, salta a novidade e dáse aquilo que non parecía posíbel, o imposíbel mesmo.Con Vidarte aprendemos que a subversión e o ánimo do levantamento político tennos a moitos do mesmo lado, pero non por iso ímonos a guiar todos polas mesmas regras ou leis. Aínda que dende o primeiro momento esteamos compartindo un punto de partida, aínda que non negociemos con quen nos pisa a cabeza, aínda que compartamos inimigo. En todo caso, a bandeira que levanta esta Ética marica é a da sublevación de clase, con conciencia da cadea que leva dende a opresión homofóbica á xenofobia pasando polo racismo e a explotación do traballador. O imprescindíbel para abrir o campo dunha organización de contrapoder é xustamente iso: ir contra o poder, de xénero, raza ou económico: O político.Vidarte chama ao sistema, capital, imperio, etc. dun xeito moito máis suxestivo: A Becha, a Besta, a que todo o come, á que todo lle fai engordar. Isto no fondo non é máis que un manual de instrucións: todo cara dentro, nada para fóra, corpo cheo non dá para comer. Temos o mesmo inimigo, non somos iguais nin parecidos, non temos as mesmas intereses, pero sabemos que a Besta come todo o que nos tiramos os uns aos outros... recólleo do chan, cos feridos. Hai que probar a collela e tirarlle todo iso á cara a ver que pasa...